در بین اسنادی که دیده ام از دوره صفویه تا پهلوی به ندرت اسنادی وجود داشتند که بر اثر تا خوردگی در حال امحاء نباشند اغلب این اسناد نیاز به مرمت داشتند ولی صاحبان این اسناد غافل از اینکه احکام خانوادگی شان در حال امحاء هستند آنها را در منازلشا نگهداری می کردند.پایبند بودن خانواده های ایرانی به اصالت موجب شده است تا اشخاص و رجال ایرانی برخی از شجره نامه ها ، اسناد و عکسهای تاریخی در منزل نگهداری نمایند  به راستی چرا در کشورمان برخی از اسناد در بین خانواده ها سرگردان هستند و بایکوت شده اند؟

چرا اسناد را می سوزانند؟

در تاریخ ایران بخصوص از دوره پهلوی تا کنون بارها شاهد سند سوزی در برخی از خانواده ها بوده ایم .امحاءاسناد بخاطر ترس از درگیر شدن در مسائل سیاسی موجب شده تا بسیاری از اسناد توسط صاحبان سند سوزانده شوند .با بررسی این موضوع متوجه شدم که متاسفانه بعد از انقلاب ترس از تعاقب های احتمالی موجب شده بسیاری از عکسها ،سندها به جای قرار گرفتن در بایگانیها و آرشیوها توسط صاحبان سند از بین رفته اند. به جرات می توان گفت بخش اعظم اسناد خانوادگی بعد ازانقلاب اسلامی سوزانده شده اند.

چه باید کرد؟

مهمترین رسالت محققان تاریخ شفاهی در حال حضر شناسایی اسناد و جلب  اعتماد صاحبان سند برای بازگرداندن اسناد به آرشیو ها می باشد.هر چند تعدادی از مصاحبه شوندگان با رضایت خاطر اسناد را در اختیار ما می گذاشتند بنابراین جلب رضایت مصاحبه شوندگان مهمترین اصل در این راه بود.